Oftewel, Sabah. Sabah is een van de twee staten die deel uitmaakt van Maleisisch Borneo. Sabah wordt zo genoemd omdat het onder de typhoon zone ligt, dus het ligt letterlijk 'beneden de wind'.

De laatste dagen op Pulau Langkawi waren erg vermakelijk. Veel rondgereden op de scooter, veel op het strand geweest en vooral veel lekker gegeten. Helaas kreeg ik een ooginfectie en werd ik de laatste avond ook nog ziek, dus dat was iets minder leuk. Na een paar dagen niet gegeten te hebben heb ik inmiddels alweer wat mie op :)

Vanuit het vliegtuig kon ik al een mooie indruk krijgen van dit mysterieuze landschap. Meteen toen ik uit het kleine vliegtuigraampje keek, wist ik dat backpacken een uitdaging zou worden. Wat een inmense jungle en wat een mooie bergen! Toen ik op het vliegveld van Sandakan op zoek was naar een busstation wist ik het zeker: dit is backpacken voor gevorderden! Het duurde eeuwen voordat ik erachter kwam dat ze hier niet echt werken met bushokjes. Dus je moet dus eigenlijk gewoon weten welke routes de bussen rijden (is op zich niet zo moeilijk als er maar een paar wegen zijn, maar toch, ik had geen idee waar ik was en welke kant ik op moest) en dan naast de kant van de weg gaan staan en hopen dat er een bus stopt en dat hij de juiste richting op gaat. Oh, en er moet ook plek zijn natuurlijk voor jou en je grote backpack, dit is niet altijd het geval namelijk!

Op een gegeven moment had ik een oud vrouwtje in een groene jurk gevonden waarvan ik het idee had dat ze redelijk wist waar ze het over had. Ze moest zelf ook met de bus dus ik besloot haar te volgen. Nou, daar stond ik dan: in de tropische regen met m'n grote backpack naast de Groene Jurk die hopeloos haar hele armpje uitstrekte om haar paraplu boven mijn hoofd te houden. Gelukkig kwam er een bus. Het slechte nieuws was dat deze bus niet de richting op ging waar ik naartoe moest. Nee, ik moest eerst ergens anders heen want er was geen directe bus vanaf het vliegveld, natuurlijk! Op een gegeven moment was ik zo ver van het vliegveld verwijderd dat ik wel op deze mensen moest vertrouwen, want zelf had ik geen idee meer waar ik was! Ach ja, het is allemaal goed gekomen! Je moet alleen geduld hebben, veel geduld!

Na vier uur bussen ben ik dan toch eindelijk op de plaats van bestemming beland (slechts 24 km verderop). Waarom was ik te koppig om een taxi te nemen? Mijn hostel ligt midden in de jungle en op de plaatjes zag het er heel mooi uit. In het echt ook trouwens, maar over de grote spinnen en andere insecten hadden ze mij niets verteld! Toch heb ik het hier twee nachten uitgehouden en heb ik de eerste dag een mooie boottocht gemaakt over de Sungai Kinabatangan. Ik heb helaas geen olifanten gezien (de andere groep wel, maar liefst een groep van 16 olifanten!), maar wel krokodillen, drie soorten apen en wat mooie vogels waarvan ik de namen niet meer weet. Vandaag ben ik naar het Oerang Oetan Rehabilitatie Centrum geweest. Hier heb ik de hele dag wat aapjes gespot. Zojuist ben ik gearriveerd in Sandakan en morgen zal ik proberen een bus te vinden die naar Kota Kinabalu rijdt.