Na een nachtje in Sandakan heb ik, samen met twee Duitse stelletjes, een bus weten te vinden die ons naar Kota Kinabalu bracht. Kota Kinabalu was precies wat ik nodig had na overnacht te hebben in de jungle: een levendige stad met gezellige hostels en barretjes! Hier heb ik twee Eindhovenaren leren kennen en de opvolgende dagen heb ik van hun echte Brabantse gezelligheid mogen genieten. De eerste dag zijn we naar Manukan Island gevaren en hebben ons hier gewaagd aan mijn nieuwe favoriete watersport: snorkelen. Hoe lekker is het om met je beentjes op het wateroppervlak te bungelen, de zon op je rug te voelen en te kijken hoe gekleurde visjes voorbij zwemmen. Helaas werd een van de Eindhovenaren 'aangevallen' door deze prachtige visjes en natuurlijk durfde ik hierna niet meer het water in. Gelukkig klonk zonnebaden op het witte strand mij ook niet verkeerd in de oren dus daar heb ik me de rest van de middag mee kunnen vermaken.

De tweede dag in Kota Kinabalu (door locals en reizigers afgekort tot KK) zou in het teken staan van cultuur. Op naar een moskee en daarna een museum over het leven in Sabah! Helaas mochten we de moskee niet binnen omdat we buiten bezoekersuren kwamen en het museum was het meest slechte museum ooit. Het was of ik keek naar knutsels van basisschoolkinderen. Ergens ook wel hilarisch natuurlijk. Onze Eindhovenaren konden het niet waarderen dus zijn we maar sushi gaan eten.

Toen kwam de dag waar ik een beetje tegenop keek (achteraf nog terecht ook), de dag waarop ik mijn reis ging vervolgen naar Brunei Darussalam, afgekort als Brunei. In dit stipje op de landkaart zijn alcoholische versnaperingen verboden, zijn er geen nachtclubs of disco's te vinden, is ongeveer alles gesloten na 10 uur 's avonds en is er buiten de moskee bekijken helemaal niets te doen. Je snapt natuurlijk al dat dit niet de ideale omgeving is voor een jonge backpacker! Helaas moest ik hier een nachtje verblijven want de enige fatsoenlijke weg naar Sarawak (de andere staat op Maleisisch Borneo) was door Brunei. Om het nog net even een tikkeltje vervelender te maken is openbaar vervoer in dit land ontzettend slecht geregeld en kwam ik aan op een feestdag, Islamitisch Nieuwjaar, waardoor er veel dingen nu ook overdag gesloten waren. Holladiee!

Wat was ik blij toen ik 's ochtends om half 7 (ik wilde z.s.m. vertrekken) op de bus naar Miri stond te wachten. Het vroege opstaan bleek het waard te zijn: Miri is een klein maar gezellig stadje. Helaas is er verder in de stad niet veel te doen, dus heb ik een uitstapje gemaakt naar de Niah Caves. In deze grotten zijn overblijfselen van mensen gevonden die meer dan 40.000 jaar oud zijn. Wel een beetje angstaanjagend om in een grot te lopen die zo groot is dat je geen enkel spoortje daglicht meer kunt zien. Job, bij deze nogmaals hartelijk dank voor de minizaklamp die je me gegeven hebt. Hij heeft deze dag mijn gemiddelde hartslag verlaagd met 50 bpm.

Na een leuk afscheidsfeestje in Miri met wat locals in mijn stamkroeg ben ik vertrokken naar Bintulu. Bintulu is, apart van de openingstijden, een beetje te vergelijken met Brunei, alleen dan viezer. Gelukkig hoefde ik hier maar een nachtje te verblijven want vanmorgen ben ik naar Kuching gevlogen. Kuching betekent 'kat' in het Maleis. Ik vroeg me al af waarom er overal standbeelden van katten in de stad te zien zijn, maar dat raadsel is dankzij mijn heilige Lonely Planet reeds opgelost... Het plan voor morgen is om te gaan raften! Als ik niet verdrink geef ik jullie heel binnenkort een nieuwe update over mijn reiswillige leventje!