Van Singapore Sling tot Satay Celup in Melaka

Jaaa.. ik ben beland in een food lovers paradise en dat is de hele dag te merken. Overal op straat kom je de stalletjes en restaurantjes tegen. Vlieg Rob Geus maar niet in, want hij zou alle eettentjes een voor een afkeuren, maar het eten smaakt er niet minder door. Nu alleen maar hopen dat de voedselvergiftiging je bespaard wordt.

Als je jezelf niet een beetje in de hand houdt blijf je de hele dag aan het eten. Een van de hoogtepuntjes was toch wel de Satay Celup in Melaka die ik heb gegeten bij Capitol Satay. Uit betrouwbare bronnen had ik gehoord dat ik hier toch wel om vijf uur 's middags moest zijn, omdat ik anders in de rij moest staan. In de rij staan voor een restaurant heb ik nog nooit gedaan en dat was ik ook niet van plan, dus om vijf uur stipt stond ik voor het restaurant. In eerste instantie begreep ik niet wat al die andere mensen op straat daar deden, maar uiteindelijk bleek er al een massa mensen te staan wachten op het heuse satefestijn. Ik kon m'n ogen niet geloven. Het duurde daarom ook enkele minuten voordat ik het eind van de rij had gevonden. Uiteindelijk heb ik meer dan een uur (!!!) in de rij gestaan. Misschien dat een uur kijken naar smullende mensen je smaakpapillen verdooft, geen idee, maar het was ge-wel-dig! Ik heb zelfs octupus gegeten na hem op een stokje gekookt te hebben in de bubbelende satesaus! Dat we dat zelf thuis nog niet hebben bedacht: satefonduen!

Na mijn vorige verhaal heb ik nog een dagje doorgebracht op het water, samen met de Australiers. Het bleek om kayakken te gaan en niet om raften... Helaas! Hierna was het Bye bye Borneo en op naar Singapore! Wat was het vreemd om van het vieze en ongeorganiseerde Borneo over te gaan op het steriele en hypergeorganiseerde en boetegevoelige Singapore. Wat is deze stad vreemd. Zo hebben ze een groot gebouw met een groot schip op het dak en een bar die ze 'Clinic' noemen waar je zittend in een rolstoel of ziekenhuisbed, lurkend aan een infuus, bediend wordt door zustertjes die je de meest vreemde vloeibare oppeppertjes geven, om maar even twee voorbeelden te noemen.

Melaka was na al het posh van Singapore een hele verademing. In mijn backpackersoutfit voelde ik me toch niet zo thuis tussen alle modepopjes met minijurkjes en naaldhakjes. Nadat ik bijna een boete had gekregen van 500SD (is ongeveer 300euro) omdat ik een slokje cola nam op het metrostation durfde ik nauwelijks meer te ademen.

Na het gezellige Melaka ben ik weer beland in het oude vertrouwde KL. Wat is het een fijn gevoel dat je weet waar je bent en waar je heen moet als de bus je dropt in een stad. Ook heb ik hier twee Engelse zusjes en twee Australische meiden ontmoet die ik eerder op mijn reis heb leren kennen.

Als afsluiter van mijn reis ben ik gisteravond met de twee Australische meiden naar de Skybar geweest (foto's volgen). Dit is een hypermoderne bar met een open dak, zwembad, glazen wanden, rondlopende icequeens en stijlvolle bediening en niet te vergeten enorm goede (lees: dure) cocktails. En toen de bediening ons na ons eerste drankje verplaatste naar de beste plekken in de bar, kon mijn avond niet meer stuk!

Ik sta op het punt mijn laatste avondmaal te nuttigen en daarna zal ik naar het vliegveld vertrekken. Hopelijk laten ze me morgen landen op Schiphol! De eerste dagen heb ik het even moeilijk gehad, maar ik ben enorm blij en ook wel een beetje trots dat ik toch heb doorgezet en dat ik mijn reis heb afgemaakt. Enorm veel mooie ervaringen en nieuwe vrienden rijker ga ik met een voldaan gevoel dit tropische klimaatje verruillen voor winterwonderland!

Welkom in de meest kattige stad van Borneo

Na een nachtje in Sandakan heb ik, samen met twee Duitse stelletjes, een bus weten te vinden die ons naar Kota Kinabalu bracht. Kota Kinabalu was precies wat ik nodig had na overnacht te hebben in de jungle: een levendige stad met gezellige hostels en barretjes! Hier heb ik twee Eindhovenaren leren kennen en de opvolgende dagen heb ik van hun echte Brabantse gezelligheid mogen genieten. De eerste dag zijn we naar Manukan Island gevaren en hebben ons hier gewaagd aan mijn nieuwe favoriete watersport: snorkelen. Hoe lekker is het om met je beentjes op het wateroppervlak te bungelen, de zon op je rug te voelen en te kijken hoe gekleurde visjes voorbij zwemmen. Helaas werd een van de Eindhovenaren 'aangevallen' door deze prachtige visjes en natuurlijk durfde ik hierna niet meer het water in. Gelukkig klonk zonnebaden op het witte strand mij ook niet verkeerd in de oren dus daar heb ik me de rest van de middag mee kunnen vermaken.

De tweede dag in Kota Kinabalu (door locals en reizigers afgekort tot KK) zou in het teken staan van cultuur. Op naar een moskee en daarna een museum over het leven in Sabah! Helaas mochten we de moskee niet binnen omdat we buiten bezoekersuren kwamen en het museum was het meest slechte museum ooit. Het was of ik keek naar knutsels van basisschoolkinderen. Ergens ook wel hilarisch natuurlijk. Onze Eindhovenaren konden het niet waarderen dus zijn we maar sushi gaan eten.

Toen kwam de dag waar ik een beetje tegenop keek (achteraf nog terecht ook), de dag waarop ik mijn reis ging vervolgen naar Brunei Darussalam, afgekort als Brunei. In dit stipje op de landkaart zijn alcoholische versnaperingen verboden, zijn er geen nachtclubs of disco's te vinden, is ongeveer alles gesloten na 10 uur 's avonds en is er buiten de moskee bekijken helemaal niets te doen. Je snapt natuurlijk al dat dit niet de ideale omgeving is voor een jonge backpacker! Helaas moest ik hier een nachtje verblijven want de enige fatsoenlijke weg naar Sarawak (de andere staat op Maleisisch Borneo) was door Brunei. Om het nog net even een tikkeltje vervelender te maken is openbaar vervoer in dit land ontzettend slecht geregeld en kwam ik aan op een feestdag, Islamitisch Nieuwjaar, waardoor er veel dingen nu ook overdag gesloten waren. Holladiee!

Wat was ik blij toen ik 's ochtends om half 7 (ik wilde z.s.m. vertrekken) op de bus naar Miri stond te wachten. Het vroege opstaan bleek het waard te zijn: Miri is een klein maar gezellig stadje. Helaas is er verder in de stad niet veel te doen, dus heb ik een uitstapje gemaakt naar de Niah Caves. In deze grotten zijn overblijfselen van mensen gevonden die meer dan 40.000 jaar oud zijn. Wel een beetje angstaanjagend om in een grot te lopen die zo groot is dat je geen enkel spoortje daglicht meer kunt zien. Job, bij deze nogmaals hartelijk dank voor de minizaklamp die je me gegeven hebt. Hij heeft deze dag mijn gemiddelde hartslag verlaagd met 50 bpm.

Na een leuk afscheidsfeestje in Miri met wat locals in mijn stamkroeg ben ik vertrokken naar Bintulu. Bintulu is, apart van de openingstijden, een beetje te vergelijken met Brunei, alleen dan viezer. Gelukkig hoefde ik hier maar een nachtje te verblijven want vanmorgen ben ik naar Kuching gevlogen. Kuching betekent 'kat' in het Maleis. Ik vroeg me al af waarom er overal standbeelden van katten in de stad te zien zijn, maar dat raadsel is dankzij mijn heilige Lonely Planet reeds opgelost... Het plan voor morgen is om te gaan raften! Als ik niet verdrink geef ik jullie heel binnenkort een nieuwe update over mijn reiswillige leventje!

The Land Below The Wind

Oftewel, Sabah. Sabah is een van de twee staten die deel uitmaakt van Maleisisch Borneo. Sabah wordt zo genoemd omdat het onder de typhoon zone ligt, dus het ligt letterlijk 'beneden de wind'.

De laatste dagen op Pulau Langkawi waren erg vermakelijk. Veel rondgereden op de scooter, veel op het strand geweest en vooral veel lekker gegeten. Helaas kreeg ik een ooginfectie en werd ik de laatste avond ook nog ziek, dus dat was iets minder leuk. Na een paar dagen niet gegeten te hebben heb ik inmiddels alweer wat mie op :)

Vanuit het vliegtuig kon ik al een mooie indruk krijgen van dit mysterieuze landschap. Meteen toen ik uit het kleine vliegtuigraampje keek, wist ik dat backpacken een uitdaging zou worden. Wat een inmense jungle en wat een mooie bergen! Toen ik op het vliegveld van Sandakan op zoek was naar een busstation wist ik het zeker: dit is backpacken voor gevorderden! Het duurde eeuwen voordat ik erachter kwam dat ze hier niet echt werken met bushokjes. Dus je moet dus eigenlijk gewoon weten welke routes de bussen rijden (is op zich niet zo moeilijk als er maar een paar wegen zijn, maar toch, ik had geen idee waar ik was en welke kant ik op moest) en dan naast de kant van de weg gaan staan en hopen dat er een bus stopt en dat hij de juiste richting op gaat. Oh, en er moet ook plek zijn natuurlijk voor jou en je grote backpack, dit is niet altijd het geval namelijk!

Op een gegeven moment had ik een oud vrouwtje in een groene jurk gevonden waarvan ik het idee had dat ze redelijk wist waar ze het over had. Ze moest zelf ook met de bus dus ik besloot haar te volgen. Nou, daar stond ik dan: in de tropische regen met m'n grote backpack naast de Groene Jurk die hopeloos haar hele armpje uitstrekte om haar paraplu boven mijn hoofd te houden. Gelukkig kwam er een bus. Het slechte nieuws was dat deze bus niet de richting op ging waar ik naartoe moest. Nee, ik moest eerst ergens anders heen want er was geen directe bus vanaf het vliegveld, natuurlijk! Op een gegeven moment was ik zo ver van het vliegveld verwijderd dat ik wel op deze mensen moest vertrouwen, want zelf had ik geen idee meer waar ik was! Ach ja, het is allemaal goed gekomen! Je moet alleen geduld hebben, veel geduld!

Na vier uur bussen ben ik dan toch eindelijk op de plaats van bestemming beland (slechts 24 km verderop). Waarom was ik te koppig om een taxi te nemen? Mijn hostel ligt midden in de jungle en op de plaatjes zag het er heel mooi uit. In het echt ook trouwens, maar over de grote spinnen en andere insecten hadden ze mij niets verteld! Toch heb ik het hier twee nachten uitgehouden en heb ik de eerste dag een mooie boottocht gemaakt over de Sungai Kinabatangan. Ik heb helaas geen olifanten gezien (de andere groep wel, maar liefst een groep van 16 olifanten!), maar wel krokodillen, drie soorten apen en wat mooie vogels waarvan ik de namen niet meer weet. Vandaag ben ik naar het Oerang Oetan Rehabilitatie Centrum geweest. Hier heb ik de hele dag wat aapjes gespot. Zojuist ben ik gearriveerd in Sandakan en morgen zal ik proberen een bus te vinden die naar Kota Kinabalu rijdt.

Cameron Highlands en legendarische eilanden

Zoals de Lonely Planet al beweerde, Cameron Highlands is een aangename verfrissing na de vieze stadslucht in KL. Toen we aankwamen hebben we als eerste mogen genieten van een tropische regenbui. Gelukkig hebben we de dagen erna veel geluk gehad met het weer en is het overdag droog gebleven.

Op onze eerste dag in dit heuvelachtige landschap hebben we ons gewaagd aan een jungle hike. Het was geen jungle zoals ik in Sumatra heb gezien (deze jungle was gewoon omringd door wegen), maar we hebben wel wat aapjes gespot en van de natuur genoten. Voor de tweede dag hadden we een tour geboekt. 's Morgens werden we opgehaald met een busje. Toen onze tourguide uitstapte moest ik een schaterbui enigszins onderdrukken. Onze grote vriend Nick a.k.a The Pirate droeg een lichtelijk strakke jeans, een geruite rode blouse, een hoofddoekje wat hij achterstevoren op zijn hoofd had geknoopt en een grote zonnebril. Het enige wat nog ontbrak was een ooglapje en een papegaai. Het bleek allemaal heel erg mee te vallen; het was een hartstikke aardige vent! Wie had dat gedacht?! Hij heeft ons de theeplantages, theefabriek, strawberry farm, honey bee farm, vlinder- en reptielentuin (het tweede was wat angstaanjagend), een rozentuin en een boeddhistische tempel laten zien. Later die avond heben we genoten van een kampvuur in de buurt.

Na een 5 hour bus ride kwamen we aan op het eiland Penang, oftewel Pulau Pinang. Dit eiland met als hoofdstad George Town is gelegen aan de westkust van Maleisie. Het eiland is niet een must see omdat het zo mooi is, maar wel om zijn geschiedenis. Pulau Pinang was namelijk ooit een belangrijke Britse kolonie. Penang werd al snel welvarend door de natuurlijke haven en allerlei migranten die zich op het eiland vestigden. Op dit eiland heb ik een dagje rondgelopen en wat mooie foto's gemaakt. Oh, dit eiland staat ook bekend om zijn lekkere eten. Dit is echt een Food Lovers Paradise!

Maar er is natuurlijk meer moois te zien, dus de volgende ochtend heb ik een ferry genomen naar het volgende eiland: Pulau Langkawi. Een voordeel van dit prachtige bounty eiland is dat het tax free is! Nu lichten ze je daar natuurlijk altijd wel mee op, maar wat alcohol betreft is het grote verschil met het vasteland goed voor de portemonne (of slecht voor de lever)!

Dit tropische paradijs met zijn witte stranden en turquoise zeeen is ook een eiland van de legendes, waaronder de legende 'het meer van de zwangere maagd', waarvan gezegd wordt dat onvruchtbare vrouwen, na zwemmen in het meer, vruchtbaar worden. Laat ik nou net in dit water hebben gezwommen! Dus mocht ik onvruchtbaar zijn geweest, dan ben ik dat nu niet meer, hoera! Helaas waren Roos en ik niet de enigen die dit meertje onder de watervallen een mooi plekje vonden. We werden namelijk vergezeld door een tiental AsoApen! Op het moment dat ik een appel uit mijn tas pakte en hem wilde wassen in het schone water van het meer (misschien werd mijn appel er ook wel vruchtbaar van) werden we besprongen door een aap. Na een groot gevecht hebben we de appel toch helaas moeten afstaan aan de aap. We moesten toen ook nog toekijken hoe meneer AsoAap de appel lekker in een boom op zat te peuzelen, schoft!

Vanavond is het weer tijd voor een lekker avondje chillen op het strand met een kampvuur en reggae muziek! Ik zal er ook eentje op jullie drinken!

Vissen eten mensen en mensen eten eenden

Kuala Lumpur is zoveel anders dan alle andere steden die ik tot nu toe heb gezien. Je ziet hier het grote contrast tussen het moderne en het oorspronkelijke/traditionele azie. En er zijn zoveel verschillende mensen! Helaas hebben ze hier nog steeds weinig (lees: geen) blonde bewoners dus worden de Hollands uitziende Roos en ik nogal aangestaard op straat.

De laatste dagen heb ik de stad wat verkend en wat mensen leren kennen in het hostel. Ik ben onder andere naar de Lake Gardens, de Petronas Twin Towers en een schattig theehuisje geweest. Ook heb ik natuurlijk vele marktjes bezocht met traditionele aziatische souvenirs. (Miss, miss, you wanna buyyy???) Kuala Lumpur is niet echt een stad van de bezienswaardigheden. Eigenlijk is het meer een way of life. Mocht je hier ooit naar toe gaan, loop lekker rond en doe wat de locals doen: eten, drinken, lachen en relaxen!

Ook zal ik even de titel uitleggen. Ik was met drie andere meiden, twee gekke Aussies en Roos, in de Central Market. Dit is een kleine shopping mall om de hoek waar ze veel handgemaakte batikdoeken en andere aziatische spulletjes verkopen. Oh en het eten is er ge-wel-dig. Echt, dit is het lekkerste eten wat ik ooit gehad heb. Ik ben mentaal verslaafd geraakt aan Green Curry Chicken Noodles!! Ik heb het al drie keer in twee dagen gegeten, haha! Maaarrr.. opeens kwamen we langs een kleine spa waar ze vissen de dode huidcellen van je voeten en/of handen laten eten. Met mijn grote mond wilde ik dat natuurlijk wel proberen. Nou, ik heb het geweten ook! Het doet geen pijn, maar het kietelt ontzettend! En de vissen zijn groter dan je denkt! (Foto's volgen.) En op straat verkopen ze overal geroosterde eend. Dit ziet er echt smerig uit!

Morgen ga ik deze vreemde stad verlaten en zal ik, samen met twee of drie anderen, naar Cameron Highlands gaan. Dit is een wat hoger gelegen gebied, waardoor het ook wat frisser is. Vind ik persoonlijk niet zo erg vanwege de benauwde en vieze stadslucht hier. Er zijn hier veel theeplantages te zien en je kunt hier enorm mooie wandelingen maken!

Ik voel het, ik ruik het, ik zie het.....

I'm in Asia! Vanaf het moment dat ik uit het vliegtuig stapte was het alsof er een natte, warme deken over me heen werd gegooid die ik er niet meer af krijg. De lucht ruikt zoet en broeierig. De straat ziet er kleurrijk, druk en multicultureel uit. Ik voel nu al de relaxte sfeer die hier hangt en de warmte :) Wat is dit een heerlijk continent! Of beter gezegd: wat is dit een heerlijk land. Ik hou er nu al van en ik ben er nog maar een halve dag.

Na twee vluchten van respectievelijk 4,5 en 10 uur en een tussenstop op Cairo (+vertraging) ben ik veilig aangekomen in Kuala Lumpur. Ook al ga ik maar vijf weken weg, het afscheid viel me ineens zwaar omdat ik toen besefte dat ik er alleen voor sta. Maar vanaf de eerste minuut in het vliegtuig begonnen er allemaal mensen tegen me te praten waaronder een oude man uit Indonesie en vier meiden uit Groningen die onderweg waren naar Zuid Afrika om daar een documentaire te maken voor school over de kinderen die daar wonen. Tijdens de eerste vlucht heb ik me dus niet bepaald kunnen vervelen. In mijn tussenstop op Cairo ontmoette ik Magda en Gemma, twee meiden uit Apeldoorn. Ze zaten ook in het vliegtuig naar Kuala Lumpur. Tijdens onze overstap besloten we samen een drankje te doen en een spelletje te spelen (bedankt Lotte, Eva en Carlijn voor jullie leuke spelletje!!) wat erg vermakelijk was.

Eenmaal op het vliegveld was ik er natuurlijk nog niet. Volgens de routebeschrijving van het hostel zou ik de trein naar KL Sentral moeten nemen en daarna nog een soort ander treintje (beetje verwarrend vond ik). De eerste trein heb ik weten te vinden maar de tweede niet meer. Volgens de kaart was het nog maar een paar kilometer naar mijn hostel dus in eerste instantie wilde ik het proberen te lopen, maar vanwege de schemering en mijn niet al te beste richtingsgevoel en angst om daardoor te verdwalen heb ik toch maar een taxi geregeld. Na wat geratel in het Maleis onder de taxichauffeurs en een roerige autorit half over de stoep en links en rechts inhalend stond ik voor het hostel, ideaal! En dat maar voor 25 Maleisische Ringgit (is ongeveer 5 euro).

Eenmaal op mijn kamer aangekomen vroegen twee Australische backpackers of ik met hen een hapje wilde gaan eten een drankje wilde gaan doen. They looooovvvee Dutch people (dat heb ik vaker gehoord van Australiers). Maar: natuurlijk! We hebben lekker gegeten bij een tentje op straat. Ondertussen raakte ik niet uitgekeken op alle verschillende mensen en alle kleine details. Ik ben benieuwd hoe het er bij daglicht uitziet...

Ik geniet nu al van alle dingen die ik zie en doe en alles voelt als een overwinning op mezelf omdat ik stiekem toch wel bang was om alleen op reis te gaan.

Omdat het tijdsverschil +7 uur is ga ik zo meteen mijn jetlag proberen weg te slapen en wat leuke dingen te plannen voor de dagen die komen gaan.

I'll keep you updated!

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Maudy